Stanisław Niewiadomski

STANISŁAW NIEWIADOMSKI urodził się 4 listopada 1859 r. w Soposzynie koło Żółkwi, zmarł 15 sierpnia 1936 r. we Lwowie. Był kompozytorem, dyrygentem, krytykiem muzycznym i pedagogiem. Uczył się początkowo w Konserwatorium Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie pod kierunkiem Karola Mikulego. Po udanym debiucie kompozytorskim w 1880 r. (kantata Akt wiary napisana dla uczczenia 50 rocznicy powstania listopadowego) kontynuował studia w konserwatorium wiedeńskim u Franza Krenna (kompozycja) i Augusta Sturma (fortepian). Po powrocie do Lwowa rozpoczął pracę jako pedagog (m. in. w szkole muzycznej Ludwika Marka), krytyk muzyczny (Gazeta Lwowska, Słowo Polskie, EMTA) oraz organizator życia muzycznego. W latach 1887 - 1914 był profesorem Konserwatorium Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego we Lwowie. Lata I wojny światowej spędził w Wiedniu kierując filią konserwatorium lwowskiego zorganizowaną dla uchodźców. W 1918 r. powrócił do Lwowa i został kierownikiem opery w Teatrze Miejskim. W 1919 r. przeniósł się na stałe do Warszawy i objął stanowisko profesora w Państwowym Konserwatorium Muzycznym. Do jego uczniów należeli m. in. Czesław Marek, Tadeusz Jarecki, Mieczysław Horszowski, Tadeusz Szeligowski i Bolesław Wallek-Walewski. W 1924 r. założył Stowarzyszenie Pisarzy i Krytyków Muzycznych. Jako recenzent i felietonista współpracował m. in. z Rzeczypospolitą, Warszawianką, Dniem Polskim, Kurierem Polskim, Muzyką.
    Dorobek kompozytorski Stanisława Niewiadomskiego obejmuje przede wszystkim pieśni solowe z fortepianem, kantaty, utwory chóralne oraz dzieła fortepianowe.