Roman Maciejewski

    ROMAN MACIEJEWSKI urodził się 28 lutego 1910 r. w Berlinie, zmarł 30 kwietnia 1998 r. w Göteborgu. Gry na fortepianie uczyła go początkowo matka Bronisława. Studia pianistyczne odbywał w latach 1916-19 u B. Goldenweisera w Berlinie, a od 1924 r. u B. Zaleskiego  w konserwatorium poznańskim. W latach 1928-30 studiował muzykologię i filozofię na uniwersytecie w Poznaniu. W 1931 r. rozpoczął studia kompozytorskie u Kazimierza Sikorskiego w Warszawie. Warszawskiej uczelni jednak nie ukończył, został relegowany jako organizator strajku studentów w obronie Karola Szymanowskiego, ówczesnego rektora.
    Maciejewski był jedną z czołowych postaci młodego pokolenia kompozytorów dwudziestolecia międzywojennego, którzy pod przewodnictwem Szymanowskiego torowali drogę nowoczesnej twórczości muzycznej. Pierwsze utwory, które przyniosły mu rozgłos, to kompozycje chóralne (Pieśni kurpiowskie) i fortepianowe (Mazurki). Uwagę środowiska zwrócił jego język muzyczny - pełen fantazji i rozmachu, a zarazem dyscypliny i szlachetnej prostoty.  Po uzyskaniu stypendium rządowego w 1934 r. wyjechał do Paryża, gdzie m. in.kontynuował studia kompozytorskie u Nadii Boulanger.  Świadectwem dojrzałości i oryginalnej inwencji twórczej był powstały w 1936 r. Koncert na 2 fortepiany (Pianoduo concertante). W 1939 r. wyjechał do Szwecji. Komponował tam utwory kameralne i fortepianowe, a także muzykę do spektakli teatralnych w reżyserii Ingmara Bergmana. W latach 1945-59 pracował nad  Requiem na chór mieszany, 4 głosy solowe i wielką orkiestrę symfoniczną (PWM, Kraków 1997). Dyrygował jego prawykonaniem podczas Warszawskiej Jesieni w 1960 r. Dzieło to należy do najwybitniejszych utworów muzyki religijnej XX wieku.