Piotr Perkowski

    PIOTR PERKOWSKI urodził się 17 marca 1901r. w Oweczaczach (Ukraina). Był kompozytorem i pedagogiem. W latach 1923-25 studiował kompozycję w klasie Romana Statkowskiego w Konserwatorium w Warszawie i prywatnie u Karola Szymanowskiego. Od 1926 do 1928 kontynuował studia w Paryżu pod kierunkiem Alberta Roussela. Podczas studiów w 1926 założył i do 1930 był pierwszym prezesem Stowarzyszenia Młodych Muzyków Polaków w Paryżu. Po powrocie do kraju w 1930 r. został dyrektorem Towarzystwa Przyjaciół Muzyki Symfonicznej w Warszawie i wiceprezesem (do 1939 r.) polskiej sekcji Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej. W latach 1931-35 był wiceprezesem Towarzystwa Wydawniczego Muzyki Polskiej. W latach 1936-39 był profesorem i dyrektorem Konserwatorium oraz Pomorskiego Towarzystwa Muzycznego w Toruniu. Lata okupacji spędził w Warszawie, gdzie organizował tajne koncerty, uczył przedmiotów teoretycznych i kompozycji. Uczestniczył w Powstaniu Warszawskim. W latach 1946-51 i 1954-71 był profesorem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie. Od 1951 do 1954 wykładał w Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu. Jego uczniami byli m. in. Tadeusz Baird, Piotr Moss, Tadeusz Natanson i Zbigniew Rudziński. W 1990 r. został laureatem Nagrody Fundacji Kultury Polskiej. Zmarł 12 sierpnia 1990 r. w Otwocku.
    Był twórcą muzyki symfonicznej (4 symfonie), muzyki baletowej, koncertów (dwa koncerty skrzypcowe i koncert wiolonczelowy) oraz wielu utworów orkiestrowych. Napisał także szereg kompozycji wokalnych oraz kameralnych na różne instrumenty.