Michał Kleofas Ogiński

    MICHAŁ KLEOFAS OGIŃSKI pochodził z książęcej rodziny polskich arystokratów. Wielu jej członków posiadało muzyczne wykształcenie i zajmowało się kompozycją. On sam z pewnością był najbardziej muzycznie utalentowanym przedstawicielem rodu. Urodził się 25 IX 1765 roku w Guzowie koło Warszawy, zmarł 15 X 1833 roku we Florencji. Kompozytor, pisarz dyplomata, podskarbi wielki litewski, poseł na Sejm Czteroletni, brał udział w powstaniu kościuszkowskim. Po klęsce insurekcji wyjechał do Wenecji. By móc wrócić do kraju i odzyskać skonfiskowany majątek, zmuszony był złożyć przysięgę na wierność carowi Aleksandrowi I. Gry na skrzypcach, klawikordzie i teorii muzyki uczył się już w dzieciństwie u Józefa Kozłowskiego w Guzowie, później u I. M. Jarnovicia w Warszawie, wreszcie w Paryżu u G. B. Viottiego i P. M. Baillota. Jego twórczość kompozytorska to głównie miniatury fortepianowe (w tym 26 polonezów), romanse na głos z fortepianem i opera Zélies et Valcour ou Bonaparte au Caïre. Mimo, że komponowanie stanowiło margines jego aktywności życiowej, widać w nim profesjonalną znajomość harmonii, techniki kompozytorskiej, bogatą inwencję melodyczną oraz typową dla sentymentalizmu elegancję i melancholię. Dziś Ogiński znany jest właściwie z jednej kompozycji – poloneza, któremu później nadano nazwę Pożegnanie Ojczyzny.