Ludomir M. Rogowski

LUDOMIR MICHAŁ ROGOWSKI urodził się 3 października 1881 r. w Lublinie, zmarł 13 marca 1954 r. w Dubrowniku. Na rozwój jego muzycznych zainteresowań wpływ mieli rodzice: matka Karolina - pianistka - i ojciec Dominik - skrzypek. Wykształcenie muzyczne zdobywał w Instytucie Muzycznym w Warszawie. Studiował tam kompozycję u Zygmunta Noskowskiego oraz dyrygenturę u Romana Statkowskiego i Emila Młynarskiego. Kontynuował naukę w Lipsku pod kierunkiem Arthura Nikischa (dyrygentura) i Hugo Riemanna (harmonia  i kontrapunkt), potem jeszcze w Monachium, Rzymie i Paryżu, gdzie sztuki wokalnej uczył go Jan Reszke. Pracę pedagogiczną i dyrygencką rozpoczął w Wilnie (1909 - 1912), po czym objął stanowisko kierownika muzycznego w Teatrze Nowoczesnym w Warszawie. I wojnę światową spędził na emigracji we Francji (Paryż, Villefranche) i Belgii. W 1921 roku osiadł w Warszawie. Jako kompozytor, dyrygent, tłumacz i literat współpracował ze stołecznymi teatrami: Polskim, Małym i Rozmaitości. Konflikt w warszawskim środowisku muzycznym skłonił go w 1926 roku do emigracji do Dubrownika. Nie zerwał jednak kontaktu z krajem. Publikował artykuły, przyjeżdżał na koncerty. W 1938 roku został laureatem polskiej Nagrody Państwowej za całokształt twórczości.
    Początkowo kompozycje Rogowskiego były głęboko zakorzenione w nurcie narodowym. Dość wcześnie jednak ujawniły się dążenia kompozytora do odnowienia i wyzwolenia muzyki z okowów przestarzałego, jego zdaniem, systemu funkcyjnego dur - moll. Poszukiwania, mające na celu wzbogacenie materii dźwiękowej, znalazły swój wyraz w nowych pomysłach harmonicznych, a także użyciu wielu innych skal (m. in. pentatoniki, skali całotonowej, skali słowiańskiej).
    Trzy utwory na wiolonczelę z fortepianem Legenda, Serenada i Elegia, powstałe w 1942 r., są wyrazem poszukiwań, jakie charakteryzowały późniejsze lata twórczości Ludomira Michała Rogowskiego.

                                                                                                                                                                                                          Krzysztof Sperski