Józef Koffler

    JÓZEF KOFFLER urodził się w 1896 r. w Stryju (Ukraina). W latach 1910-14 uczył się w Gimnazjum w Stryju. Pobierał również prywatne lekcje harmonii, kontrapunktu i gry na fortepianie. Studiował muzykologię na Uniwersytecie w Wiedniu. Jego wykładowcami byli m. in. Guido Adler, Robert Lach, Wilhelm Fischer i Egon Wellesz. Równocześnie studiował dyrygenturę u Felixa Weingartnera i Josepha Kaisera. W 1923 r. uzyskał tytuł doktora z zakresu muzykologii przedstawiając pracę doktorską Über orchestrale Koloristik in den symphonischen Werken von Felix Mendelssohn-Bartholdy. Po ukończeniu studiów przebywał jeszcze w Wiedniu do lata 1924 r. W tym okresie pracował jako korepetytor śpiewu i dyrygent chóralny w Burgtheater. Poznał wówczas Albana Berga. Po powrocie do Polski zamieszkał na stałe we Lwowie. W latach 1924-41 nauczał harmonii, form muzycznych, instrumentacji i kompozycji (od 1928 r. jako profesor harmonii i kompozycji atonalnej) w Konserwatorium Polskiego Towarzystwa Muzycznego. Jego uczniami byli m. in. Roman Haubenstock-Ramati, Czesław Halski i Jakub Mund. Od 1929 r. datuje się jego korespondencja z Arnoldem Schönbergiem. W 1931 r. został członkiem Zarządu Stowarzyszenia Kompozytorów Polskich w Warszawie. W 1939 r. objął katedrę kompozycji i stanowisko prorektora Państwowego Konserwatorium im. Mykoły Łysenki we Lwowie. W 1941 r., po wkroczeniu wojsk niemieckich do Lwowa, Józef Koffler wraz z żoną i synem został wywieziony do getta w Wieliczce. Okoliczności jego śmierci nie są znane.
    Józef Koffler był, obok Karola Szymanowskiego, najwybitniejszym polskim kompozytorem działającym w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Nawiązywał do idei nowej muzyki (Schönberg, Berg, Webern), co znalazło wyraz w jego utworach np. Musique de ballet op. 7, Musique. Quasi una sonata op. 8, 15 wariacji d’après une suite de 12 tons op. 9, Trio smyczkowe  op. 10, kantata Die Liebe op. 14, III Symfonia  op. 21.