Jan Nepomucen Bobrowicz

    Urodził się w Krakowie 12 maja 1805 roku w rodzinie szlacheckiej. Należał do grupy najwybitniejszych gitarzystów epoki, do której zaliczeni zostali jeszcze trzej polscy wirtuozi (Feliks Horecki, Marek Sokołowski i Stanisław Szczepanowski). Jeszcze jako dziecko rozpoczął naukę gry na gitarze pod kierunkiem swojego ojca. Kształcił się później u Mauro Giulianiego w Wiedniu. W 1822 roku został przyjęty do Krakowskiego Towarzystwa Muzycznego. Brał udział w koncertach wielu odwiedzających Kraków artystów oraz występował jako solista, zyskując sławę znakomitego wykonawcy. W 1829 roku został urzędnikiem w sekretariacie Senatu Krakowa. Na wieść o wybuchu powstania listopadowego porzucił posadę. W 1830 roku walczył jako podoficer w artylerii konnej, a następnie jako adiutant generała Józefa Bema. Za waleczność otrzymał krzyż Virtuti Militari i stopień oficerski. Po upadku powstania udał się na emigrację i zamieszkał w Lipsku, gdzie występował z najlepszymi muzykami tamtych czasów m.in. Jenny Lind, sławną śpiewaczką i Klarą Wieck, późniejszą żoną Roberta Schumanna. Występował w słynnym Gewandhaus, gdzie zapraszano tylko najwybitniejszych artystów. W 1833 roku podczas koncertu Klary Wieck wykonał 4 mazurki Chopina w transkrypcji na gitarę. Zachwycony Liszt nazwał go Chopinem gitary. W 1832 roku nakłonił właścicieli lipskiej firmy wydawniczej Breitkopf i Härtel do wydawania dzieł polskiej literatury. W 1842 roku założył w Lipsku własną Księgarnię Zagraniczną, w której kontynuował zasłużoną dla polskiej kultury działalność wydawniczą. Wydał około 400 tomów polskiej literatury (wliczając w to wznowienia). Umarł w Dreźnie 2 listopada 1881 roku.
    Bobrowicz był gitarzystą - wirtuozem, jak również znakomitym kompozytorem. Wydał kilkadziesiąt kompozycji. Są to wariacje, marsze, walce, polonezy, transkrypcje pieśni na głos z gitarą i transkrypcje utworów Chopina.