Jadwiga Sarnecka

    JADWIGA SARNECKA urodziła się w 1877 r. w Sławucie lub 15 października 1883 r. w Szarogrodzie na Podolu, zmarła 29 grudnia 1913 r. w Krakowie. Była polską kompozytorką i pianistką. Od najmłodszych lat odbierała staranne wykształcenie muzyczne. Uczyła się gry na fortepianie m. in. u Aleksandra Michałowskiego w Warszawskim Towarzystwie Muzycznym oraz u Henryka Melcera we Lwowie. Od 1897 r. pobierała równolegle lekcje kompozycji u Władysława Żeleńskiego i Felicjana Szopskiego. Po 1900 r. zamieszkała w Krakowie. Nawiązała tam bliskie kontakty z lokalnym środowiskiem artystycznym. W latach 1900 – 1910 występowała publicznie jako pianistka (m. in. w Filharmonii Narodowej w Warszawie) prezentując własne kompozycje. Pierwsze utwory drukowała na koszt własny, od 1907 r. publikował jej kompozycje Feliks „Manggha” Jasieński w założonym przez siebie wydawnictwie. W 1910 r. otrzymała nagrodę za IV Balladę na fortepian na konkursie kompozytorskim zorganizowanym we Lwowie z okazji setnej rocznicy urodzin Chopina (Grand Prix otrzymał Karol Szymanowski za Sonatę op. 8, nagrody otrzymali także m. in. Henryk Opieński, Franciszek Brzeziński, Feliks Nowowiejski). Na I Zjeździe Muzyków Polskich we Lwowie w 1910 r., jako jedyna kobieta, wygłosiła referat. Jego temat brzmiał: „Twórczość a wirtuozja w kompozycji muzycznej”. Od najmłodszych lat zmagała się z chorobą dróg oddechowych, która uniemożliwiała jej normalne funkcjonowanie. Ostatni znany publiczny występ Sarneckiej miał miejsce 9 sierpnia 1911 r.
    Jej dorobek kompozytorski obejmuje pieśni oraz utwory na fortepian - 7 ballad, 2 sonaty, wariacje, Fantazję, miniatury (m. in. Impresje, Studia, cykl „Muzeum” – zbiór utworów programowych inspirowanych kolekcją dzieł sztuki i obrazów znajdujących się w zbiorach Feliksa Jasieńskiego ).