Izydor Lotto

    IZYDOR LOTTO urodził się w 1840 r. w Warszawie, tam też zmarł w 1927 r. W 1851 r. wyjechał do Paryża, aby kształcić się w tamtejszym konserwatorium w grze na skrzypcach pod kierunkiem Lamberta Massarta. Jako 13-letni chłopiec ukończył klasę skrzypiec ze złotym medalem. Od 1853 r. studiował u Napoléona Henri Rebera (harmonia) i Ambroise Thomasa (kompozycja). Zadebiutował  występem w sali Herza w 1852 r. Pięć lat później przyjechał do Warszawy, gdzie zagrał w salach Redutowych i Teatrze Wielkim. Do 1866 r. koncertował Niemczech, Belgii, Francji i Anglii, budząc entuzjazm publiczności. Zaproszony przez Liszta do Weimaru dał tam serię koncertów i w 1862 r. został nadwornym solistą i wirtuozem muzyki kameralnej wielkiej księżnej Weimarskiej, Marii Pawłownej. Otrzymał wiele zaszczytnych nominacji na wirtuoza dworów: Karola XV króla Norwegii i Szwecji, Christiana IX króla Danii, Ludwika I króla Portugalii i królowej hiszpańskiej Isabelli II. W 1866 r. zachorował na tyfus. Ciężkie powikłania sprawiły, że zrezygnował z kariery solisty. Zajął się pedagogiką (konserwatorium w Strasburgu, Instytut Muzyczny w Warszawie) i grą zespołową. Uczniem Izydora Lotto był m. in. Bronisław Huberman.
    Lotto skomponował kilka utworów na skrzypce i orkiestrę lub fortepian oraz 12 études op. 9.