Henryk Waghalter

    Henryk Waghalter urodził się w Warszawie w 1869 roku w rodzinie muzyków. Grę na wiolonczeli studiował w Konserwatorium Warszawskim (klasa Władysława Aloisa). Tam też poznawał tajniki kompozycji pod kierunkiem Zygmunta Noskowskiego. Dalsze studia odbył za granicą u Hugo Beckera i Juliusa Klengla (wiolonczela) oraz Antoniego Dwořaka (kompozycja). Po powrocie do kraju zamieszkał w Warszawie. W 1891 roku podjął pracę w Operze Warszawskiej, od 1905 r. na stanowisku koncertmistrza. Był uważany za jednego z najlepszych polskich wiolonczelistów przełomu XIX i XX wieku, występował często jako solista, także za granicą (Francja, Rosja, Rumunia). Od 1896 roku był nauczycielem gry na wiolonczeli w Instytucie Głuchoniemych i Ociemniałych, później profesorem w Konserwatorium Warszawskim. Pozostawił szereg kompozycji orkiestrowych, solowych, kameralnych, pieśni, oraz kilka utworów scenicznych. Był autorem pierwszej polskiej szkoły gry na wiolonczeli, wydanej u L. Idzikowskiego w Kijowie. Zmarł  w 1961 roku w Częstochowie.
    Najcenniejsze w twórczości Henryka Waghaltera są wiolonczelowe utwory dydaktyczne, w tym Concertino G-dur op. 15, oraz dwa Gawoty: d-moll op. 5 i D-dur op. 12. Dwie ostatnie kompozycje cechuje pełna inwencji melodyka, taneczny wdzięk i niezwykle cenna w procesie kształcenia zawartość elementów techniki wiolonczelowej, m. in. wygodne poruszanie się w pozycjach kciukowych lewej ręki oraz bogaty zestaw zróżnicowanych odmian smyczkowania. Gawoty Waghaltera, jako niezwykle wartościowe pozycje w polskiej literaturze wiolonczelowej, powinny zająć należne im miejsce w praktyce pedagogicznej obok Gawotów Davida Poppera i Sebastiana Lee.

                                                                                                                                                                                               Krzysztof Sperski