Henryk Pachulski

    Urodził się w 1859 r. w Łazach (k. Siedlec), zmarł w Moskwie w 1921 r. Był polskim pianistą, kompozytorem i pedagogiem. Studiował do 1876 r. w Instytucie Muzycznym w Warszawie u Rudolfa Strobla (fortepian) oraz harmonię i kontrapunkt (Stanisław Moniuszko, Władysław Żeleński). Od 1880 r. kontynuował studia w konserwatorium moskiewskim u Antona Rubinsteina i Paula Pabsta (fortepian) oraz Antona Areńskiego (kompozycja). Od 1887 r. do końca życia prowadził klasę fortepianu w tamtejszym konserwatorium.
    Twórczość kompozytorska Pachulskiego obejmuje głównie utwory fortepianowe (polonezy, etiudy, sonaty, preludia, walce, mazurki, impromptus), a także dzieła symfoniczne (m. in. Suita op. 13, Marsz uroczysty op. 15, Fantazja op. 17), utwory kameralne i wokalne.
    Z listu Henryka Pachulskiego do Aleksandra Wielhorskiego datowanego 2 stycznia 1914 r.: "...Dziś rano wysłałem pod pańskim adresem parę zeszytów nut, między innemi głosy orkiestrowe Meditation i Moment musical; może zechcą wykonać te utwory na jakimś koncercie popularnym. O mnie w Warszawie zupełnie już zapomnieli i od pewnego czasu nie liczą nawet za swego z powodu, że mieszkam stale w Moskwie. A wszak mam najzupełniejsze prawo należyć do tego społeczeństwa, z którego wyszedłem i względem którego sumienie moje jest zupełnie czyste, o czem, o ile mi się zdaje, nigdy Pan nie wątpiłeś."