Franciszek Mirecki

FRANCISZEK MIRECKI urodził się w 1791 r. w Krakowie, zmarł w 1862 r. tamże. Był kompozytorem, dyrygentem i pedagogiem. Naukę gry na fortepianie rozpoczął u ojca w czwartym roku życia. W 1814 r. wyjechał do Wiednia, gdzie podjął naukę kompozycji i gry na fortepianie u Johanna Nepomuka Hummla. Korzystał z kompozytorskich rad Moschelesa, Salieriego i Pixisa. W 1816 r. spotkał się z Beethovenem. Przebywał następnie w Wenecji, gdzie uczył się instrumentacji i poznawał włoską operę. Na przełomie 1817 i 1818 roku wyjechał do Paryża, gdzie wkrótce znany wydawca Carli zlecił mu opracowanie 50 psalmów Benedetto Marcella, duetów wokalnych Francesco Durantego i madrygałów G. Clariego. Prace te przyniosły Mireckiemu wielki rozgłos. W tym czasie kompozytor napisał też trzy opery: Cyganie, Pułaski i Piast. W 1822 roku udał się do Włoch, gdzie skomponował kilka baletów (m. in. Essex) i operę Evandro in Pergamo (Genua, 26 przedstawień), która odniosła wielki sukces. W 1825 r. wydał u Ricordiego traktat o instrumentacji Tratatto intorno agli Instromenti ed all'instromentazione. Latem 1825 r. Mirecki wyjechał do Lizbony, by objąć stanowisko dyrektora Opery Królewskiej. Tu napisał operę I due forzati. W 1838 roku wrócił do Krakowa, gdzie założył Szkołę Śpiewu Dramatycznego, przekształconą później w Szkołę i Bursę Muzyczną. Napisał tu dwie opery: Cornelio Bentivoglio (Mediolan, La Scala, 1844) i Nocleg w Apeninach (Kraków, 1845). W 1855 r. na konkursie w Mannheim nagrodzona została jego Symfonia c-moll. Oprócz oper napisał Mirecki szereg utworów fortepianowych (m. in. Trois sonatines op. 12, Trois sonates op. 14, Tre sonatine op. 19) i kameralnych, m. in. sekstet fortepianowy Adagio et Allegro concertant op. 24.

W 2011 r. Wydawnictwo EUFONIUM opublikowało Duo op. 17 w autorskich wersjach: na fortepian i wiolonczelę (EUF 864) oraz fortepian i gitarę (EUF 869). W 2012 r. nakładem Wydawnictwa EUFONIUM ukazało się Trio op. 22 na skrzypce, wiolonczelę i fortepian (EUF 896). W przygotowaniu Grand Trio op. 11.