Feliks Nowowiejski

    FELIKS NOWOWIEJSKI urodził się w 1877 r. w Wartembork (Barczewo), zmarł w 1946 r. w Poznaniu. Był kompozytorem, organistą, dyrygentem i pedagogiem. Podstawy muzycznego wykształcenia otrzymał w przyklasztornej szkole w Świętej Lipce, studia muzyczne odbył w Konserwatorium Juliusza Sterna w Berlinie (skrzypce, organy, teoria muzyki). Kontynuował je w  zakresie gry na organach i kompozycji w Szkole Muzyki Kościelnej w Ratyzbonie, a dokończył muzycznej edukacji w klasie kompozycji Maxa Brucha w Akademickiej Szkole Mistrzowskiej przy Senacie Sztuk Pięknych w Berlinie. W latach 1909 – 1914 był dyrektorem Krakowskiego Towarzystwa Muzycznego. Po I wojnie światowej osiadł w Poznaniu. Tam objął posadę profesora Konserwatorium Muzycznego, a także rozwinął szeroką działalność koncertową jako dyrygent i organista. Jeszcze będąc studentem zdobywał laury dziedzinie kompozycji na konkursach w Londynie (I nagroda), Rzymie, Bonn, Chicago. Światowy rozgłos przyniosły mu monumentalne dzieła oratoryjne (Quo vadis, Powrót syna marnotrawnego, Znalezienie świętego krzyża) oraz opera Legenda Bałtyku. Feliks Nowowiejski uważał się za kompozytora - marynistę, wiele jego pieśni solowych i kameralnych związanych jest z morzem. Jego pieśń Hymn do Bałtyku była powszechnie znana i śpiewana. Podczas zorganizowanego w 1935 r. w Gdyni Święta Pieśni Feliks Nowowiejski dyrygował kilkutysięczną rzeszą chórzystów. Jest również autorem Roty, jednej z najpopularniejszych pieśni patriotycznych, napisanej do słów Marii Konopnickiej.