Edward Wolff

    EDWARD WOLFF urodził się w 1816 r. w Warszawie, zmarł w 1880 r. w Paryżu. Był polskim pianistą, kompozytorem i pedagogiem. Początkowo uczył się gry na fortepianie pod kierunkiem matki - Eleonory Wolff z domu Österreicher. W latach 1828-1832 studiował w Wiedniu u Vaclava Würfla (fortepian), a następnie kompozycję u Józefa Elsnera w Warszawie (1832-1835). Przed wyjazdem do Francji dał w rodzinnym mieście ostatni koncert (22 kwietnia 1835 r.). Wykonał wówczas kompozycje własne oraz Romance i Rondo z Koncertu e-moll op. 11 Chopina. W Paryżu poznał m. in.  Chopina, Liszta, Thalberga, de Bériota, Vieuxtemps. W latach 1845-1850 opiekował się synami swej siostry Reginy - Henrykiem i Józefem Wieniawskimi, którzy studiowali w konserwatorium paryskim. Do 1875 r. prowadził aktywną działalność koncertową i pedagogiczną. Do jego uczniów należał m. in. Emmanuel Chabrier.
    Twórczość kompozytorska Wolffa obejmuje ok. 350 utworów w większości przeznaczonych na fortepian. Pisywał także duety na skrzypce i fortepian z Bériotem i Vieuxtemps, a na wiolonczelę i fortepian z Alexandre Battą i Sebastianem Lee. Był autorem kilku wysoko cenionych zbiorów etiud fortepianowych (m. in. 24 études en forme de preludes op. 20, 24 nouvelles études op. 50, L'Art de l'expression. 24 études faciles et progressives  op. 90).