Aleksander Zarzycki

    ALEKSANDER ZARZYCKI urodził się 26 lutego 1834 r. we Lwowie, zmarł 1 listopada 1895 r. w Warszawie. Był kompozytorem, pianistą, pedagogiem i dyrygentem. Po ukończeniu gimnazjum w Samborze wyjechał na studia muzyczne za granicę. Początkowo studiował grę na fortepianie pod kierunkiem Rudolfa Viole’a w Berlinie, następnie kompozycję u Napoléona Henri Rebera w Paryżu. W 1856 r., jeszcze w czasie studiów, odbył tournée wraz ze skrzypkiem Nikodemem Biernackim (m. in. Jassy, Kraków, Poznań). 30 marca 1860 r. odbył się paryski debiut Zarzyckiego, podczas którego zagrał Koncert fortepianowy f-moll Adolfa von Henselta, solowe utwory Fryderyka Chopina oraz swoje własne kompozycje. Koncertował następnie m in. w Kolonii, Bonn, Koblencji, Wiesbaden, Dreźnie, Lipsku (w sali Gewandhausu), Wiedniu, Londynie, Wrocławiu i Poznaniu. W 1866 r. zamieszkał na stałe w Warszawie, ograniczył występy, koncentrując się na własnej twórczości. W latach 1871-75 był pierwszym dyrektorem artystycznym nowo założonego Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. W 1879 r., po śmierci Apolinarego Kątskiego, objął funkcję dyrektora Instytutu Muzycznego i sprawował ją do 1888 r. Jako pianista wystąpił jeszcze w 1895 r. w Warszawie – wykonał wówczas m. in. Koncert fortepianowy Henselta, ten sam, który zagrał podczas swojego debiutu w Paryżu.
    Twórczość Zarzyckiego obejmuje kompozycje na orkiestrę (m. in. Suite polonaise op. 37) na fortepian i orkiestrę (Concerto op. 17, Grande polonaise op. 7), skrzypce i orkiestrę (Andante et Polonaise op. 23, Mazourka op. 26, Introduction et Cracovienne op. 35), utwory kameralne i fortepianowe oraz pieśni.